fbpx

Jean-Philippe Rameau

Filharmonia im. K. Szymanowskiego w Krakowie

9 października 2014 r., godz. 20.00

Wykonawcy:

  • ALPHISE: Julie Fuchs
  • ABARIS: Samuel Boden
  • CALISIS: Manuel Nuñez Camelino
  • BORILÉE: Jean-Gabriel Saint Martin
  • SÉMIRE/UNE NYMPHE/L’AMOUR/POLHYMNIE: Chloé Briot
  • BORÉE: Damien Pass
  • APOLLON: Mathieu Gardon
  • ADAMAS: André Morsch
  • Les Musiciens du Louvre Grenoble – zespół
  • Chór Aedes
  • Marc Minkowski – dyrygent

Z rodu Boreasza (Les Boréades) to opera w pięciu aktach, najprawdopodobniej z 1763 roku. Jean-Philippe Rameau pisał swą ostatnią tragedię muzyczną w sędziwym wieku i nigdy nie doczekał jej wystawienia. Wiadomo, że próby rozpoczęto na rok przed śmiercią kompozytora, najprawdopodobniej w kwietniu 1763 roku, premiera miała odbyć się w dworze Choisy, niemniej projekt został zarzucony z niejasnych przyczyn. Prapremierę wersji scenicznej opery ujrzała dopiero publiczność festiwalu w Aix-en-Provence 21 lipca… 1982 roku. Orkiestrę poprowadził John Eliot Gardiner, który wersję koncertową wykonał już wcześniej, bo 14 kwietnia 1975 w Queen Elisabeth Hall, jedenaście lat po prezentacji pierwszej skróconej wersji Z rodu Boreasza na antenie radia. Szczęśliwie także w Filharmonii Narodowej w marcu 2002 roku Marc Minkowski przedstawił instrumentalne fragmenty dzieła. Tym samym po dwustu latach zapomnienia w archiwach paryskiej Biblioteki Narodowej od drugiej połowy zeszłego wieku możemy docenić doskonałe libretto oparte luźno na micie o Abarisie i zwartą kompozycję Rameau. Powalające harmonie, dźwięki natury, które kompozytor tak chętnie wykorzystywał w swych utworach, zróżnicowane partie solistów, wykwintne tańce i umiejętnie budowane napięcia – to także zasługa doskonałego librecisty, który niestety popadł w zapomnienie, choć próby przypisania go zmarłemu w 1759 roku wybitnemu Louisowi de Cahusacowi nie są bezpodstawne. Kompozycja angażuje aż jedenaście postaci dramatu, są nimi: Alphise (sopran), Sémire (sopran), Polihymnia (sopran), Nimfa (sopran), Abaris (haute-contre), Calisis (haute-contre), Boreasz (bas), Borilée (bas), Adamas (bas), Apollo (bas) i Amor (sopran).

Les Musiciens du Louvre-Grenoble – to, jeśli wierzyć brytyjskiemu dziennikowi The Guardian, jedna z najwybitniejszych orkiestr na świecie. Założona w 1982 roku przez Marca Minkowskiego jako zespół grający na instrumentach z epoki muzykę od barokowej po romantyczną. Trzydzieści lat istnienia i zróżnicowany repertuar każą poważnie zastanowić się przed odpowiedzią na pytanie czy ensemble pod batutą Minkowskiego lepiej czuje się w Mozarcie, Rameau, Bachu, Handlu, Schubercie czy XIX-wiecznej muzyce francuskiej. Znakomicie przyjmowani na całym świecie, słyną z wyśmienitych interpretacji oper – także tu widać niesłychaną muzyczną erudycję zespołu, który z takim samym sukcesem wystawia Koronację Poppei Monteverdiego i Carmen Bizeta. Od 1996 roku orkiestra rezyduje w Grenoble, gdzie obok praktyki artystycznej prowadzi także intensywną działalność edukacyjną na rzecz popularyzacji muzyki klasycznej. Les Musiciens du Louvre-Grenoble występują pod batutą Marca Minkowskiego, niegdyś fagocisty, dziś jednego z najpopularniejszych dyrygentów, którego zainteresowania koncentrują się wokół muzyki francuskiej od baroku po wiek XIX. W latach 2008–2012 Minkowski był także dyrektorem muzycznym Sinfonii Varsovii.

Les Boréades, posthumus work by Jean-Philippe Rameau, 1764.

Source: Manuscript Bibliothèque Nationale de France, Paris. Rés.Vmb Ms4.

Copyright 1982, 1998 and 2001 Alain Villain, Editions Stil, Paris.


Christoph Willibald Gluck

 Teatr im. Juliusza Słowackiego

29 maja 2014 r., godz. 20:00

Wykonawcy:

  • PARIDE: Maria Grazia Schiavo
  • ELENA: Yun Jung Choi
  • AMORE/ERASTO: Paolo Lopez
  • PALLADE: Yetzabel Arias Fernandez
  • UN TROIANO: Jolanta Kowalska-Pawlikowska
  • Capella Cracoviensis – zespół
  • Jan Tomasz Adamus – dyrygent

Pięcioaktowa opera Parys i Helena (Paride ed Elena) Christopha Willibalda Glucka do libretta Rainieriego de’ Calzabigiego jest ostatnim z trzech „reformatorskich” dzieł autorstwa tego duetu. Ta próba przywrócenia opery do jej pierwotnego kształtu, uwypuklającego ludzie namiętności i dramaty oraz spajającego słowo z muzyką za życia kompozytora przyjęta została dość chłodno. Wystawiona po raz pierwszy w wiedeńskim Burgtheater 3 listopada 1770 roku z choreografią Jeana-Georgesa Noverre’a została zadedykowana Leopoldowi II, księciu Toskanii i przyszłemu cesarzowi. Opera, oparta na dwóch elegiach w epistolarnej formie najprawdopodobniej autorstwa Owidiusza, opowiada historię konsekwencji sądu Parysa – poszukiwania królowej Heleny oraz ich wspólnej ucieczki do Troi. Angażując pięcioro solistów – Parysa (sopran-kastrat), Helenę (sopran), Amora (sopran), Atenę Pallas (alt) oraz Trojanina (sopran), Gluck rozgrywa zaloty Parysa i pozorowany opór Heleny za pomocą odmiennych stylistyk – królowa Sparty jest w swych unikach ascetyczna, zaś trojański królewicz czaruje śpiewnymi frazami i kusi wirtuozerią. Tym bardziej Parys i Helena godni są uwagi, iż na scenach XX-wiecznych gościli nader rzadko – próba wskrzeszenia miała miejsce dopiero w Sienie w 1973 roku.

Capella Cracoviensis – Semper in altum. Maksyma, która przyświeca CC od kilku lat, czyniąc ją bodaj najbardziej dynamicznie rozwijającym się polskim zespołem specjalizującym się w stylowym wykonawstwie muzyki dawnej. Dzięki konsekwentnemu wsparciu Miasta Krakowa CC może realizować ambitne projekty w sposób bezkompromisowy i na najwyższym poziomie artystycznym, współpracując z wybitnymi muzykami o podobnej wrażliwości i porównywalnej odwadze, jak Vincent Dumestre, Fabio Bonizzoni, Alessandro Moccia, Giuliano Carmignola czy Christophe Rousset. CC bada też terytoria dawnej opery, z powodzeniem zaszczepiając w Polsce jej sceniczne wersje. Capella Cracoviensis to także zespół wokalny, nie tylko sprawny technicznie, ale i elastyczny, zdolny wykonywać repertuar od karkołomnych manierystycznych madrygałów Gesualda po awangardowe kompozycje XX-wieczne. Z chóru CC korzystają między innymi znakomici goście festiwalu Misteria Paschalia i serii Opera Rara: Fabio Biondi, Marc Minkowski czy Claudio Cavina. Od listopada 2008 dyrektorem i szefem artystycznym CC jest Jan Tomasz Adamus, wybitny dyrygent i animator życia muzycznego. Objęcie przez niego tej funkcji na zaproszenie Miasta Krakowa było jednym z najgłośniejszych transferów w świecie polskiej kultury ostatnich lat.


George Frideric Handel

Termin: 20 lutego 2014 r., godz. 20.00

Miejsce: Teatr im. Juliusza Słowackiego

Wykonawcy:

  • ADMETO: Sonia Prina
  • ALCESTE: Josè Maria Lo Monaco
  • ANTIGONA: Emőke Baráth
  • ERCOLE: Luigi De Donato
  • TRASIMEDE: Romina Basso
  • MERASPE: Gianluca Buratto
  • Il Complesso Barocco – zespół
  • Alan Curtis – dyrygent

Admet, król Tesalii (Admeto, re di Tessaglia), opera w trzech aktach Jerzego Fryderyka Handla napisana dla Royal Academy of Music, stowarzyszenia arystokratów dbającego o rozwój i dostarczanie repertuaru operowego. Prapremiera Admeta odbyła się w londyńskim King’s Theatre, 31 stycznia 1727 roku, okazała się ostatnim sukcesem pierwszej Akademii Królewskiej i wznawiana była wielokrotnie za życia kompozytora, także poza granicami Anglii. W samym roku śmierci Handla (1754) wystawiona została pięciokrotnie, później na bez mała dwa stulecia zniknęła ze scen, by wrócić w roku 1925 w Brunszwiku i przeżyć swój współczesny renesans. Libretto zostało napisane w języku włoskim na podstawie dwóch wcześniejszych tekstów: Aurelia Aurelego do opery L’Antigona delusa da Alceste (Wenecja, 1660) oraz adaptacji tegoż autorstwa Ortensia Mauro (L’Alceste, Hanower 1679-81), całość wywiedziona jest także z tragedii Eurypidesa Alkestis. Atrybucja Admeta jest niepewna, wskazuje się tutaj Niccolò Francesca Hayna związanego z Akademią Królewską, dowodząc jego kunsztu widocznego w dziele. Osobami dramatu są: Admet (alt/kastrat, za życia Handla wcielał się weń z sukcesem sam Senesino), Alkestis (sopran), Antygona (sopran), Herkules (bas), Orindo (alt), Trasymedes (alt/kastrat), Meraspe (bas) oraz Głos Apollina (bas). Spora obsada, sprawnie poprowadzona intryga podparta brawurowymi ariami, dwa wątki – tragiczny i farsowy oraz fenomenalna partytura – Admeto skrzy się od niespodzianek zgotowanych przez Handla.

Il Complesso Barocco – to zespół muzyki dawnej założony przez Alana Curtisa w 1979 roku. W ciągu ponad trzydziestoletniej działalności zdobyli sobie uznanie krytyki jako jedni z najlepszych interpretatorów muzyki od manieryzmu po klasycyzm, koncentrując swój repertuar wokół włoskiej barokowej muzyki oratoryjnej i operowej. Słyną nie tylko z doskonałej techniki, precyzji i stylistycznej wierności, ale także z charakterystycznego brzmienia, wypracowanego pod kierownictwem Curtisa. Dzięki tym cechom międzynarodowy skład orkiestry występuje w uznanych salach koncertowych Starego Kontynentu oraz jest zapraszany p rzez organizatorów najsłynniejszych festiwali muzyki dawnej w Europie i w Stanach Zjednoczonych. Od zarania orkiestrą kieruje Alan Curtis – dyrygent i klawesynista, przez lata dzielący czas między pracą wykładowcy na uniwersytecie w Berkeley w Kalifornii a karierą dyrygencką w Europie. Dziś oddany całkowicie praktyce muzycznej, specjalizuje się w muzyce operowej i oratoryjnej, prowadząc dzieła od Monteverdiego po Mozarta. Znany zwłaszcza z rekonstrukcji dzieł operowych doby baroku i wprowadzenia dawnej praktyki wykonawczej w interpretacji muzyki dawnych wieków.

 

Organizatorzy:

Wpisz szukaną frazę: